sevmek kendinden ödün vermektir.
ne pahasına olursa olsun
birgün biter ve gider.
bu yüzden kendimize kızarız,
lanetler yağdırız bittiğinde ona.
yanındayken yaşadığımız güzellikleri unuturuz ayrılınca.
sevgi kolay bitmez,
unutmak zaman ister.
sevdiğini unutmak için,
ondan nefret ederek silmeye çalışırsın.
o zaman kötü yanları çoğalır.
aslında sevdim dediğin insanı,
hiç sevmemişindir o zaman.
hep kendimize attığımız yalanlardan toplarız hayallerimizi.
aslında sevdiğin aşık olduğun yanında ki değil,hayalindekidir.
senin yarattığın ama senin kadar mükemmel olmayan.
sevdiğin insan içine kapanmış sesindir
gerçek sevgi hayalindekidir.
hayllerini yaşamak için aşık olursun.
aşık olunca hayal kurarsın.
kendini kaybettiğn anda uyanırsın.
gerçek sevgi düşlerin en güzel yerinde uyanmak ister.
elinde yitip gittiği için seni üzen ve düşündükçe haz verendir.
işte kandığımız aşklardır bunlar.
yalandan yaşamayı severiz.
hep umtsuzluklar peşinde koşarız.
ama umduğumuz hep umutsuzluklarımız.
bu yüzden kendimizi gizleriz,kaçamak cevaplar veririz.
yalnızlığımızda içimiz içimizi yer.
bu yüzden taviz vermeyiz kendimizden.
aslında bencilliğimizdir bizi çıkmaza sokan.
kendimize pay almayı ama kendimizden vermemeyi ilk adım olarak görürüz.
sonra birbirimizden bekleriz önceliği,
gönül bu önceliği kendine tanır hep bekler.
zaman umduğumuzu, beklediğimizi kaybeder.
içimizdeki kumlar zamanın rüzgarında savrulur gider.
kumun dipte kalan kısmı ise zamanla sertleşir taş olur...

anıl k.