kendi yaşam sahnemde çalıyorum
ve şimdi karanlığa sesleniyorum;
ışık var mı yada karanlığı aydınlatabilecek birşeyler?
karanlıkta yazıyorum kendi hayatımın seneryosunu.
dünya uyurken sanki durmuş gibi.
onlar için yazıyorum.
bu ışık yollarına tercuman olsun diye...
her gün oynuyorum yaşam denilen kumarı. kaybeden kim? tercuman olamıyor kulak veremiyor, beni duyan var mı?
yaşamın ipini şu an boynumda hissediyorum, kurtaran var mı?
bir ipin ucunda ki hasta bir ruh diyor; '' cehennem kadar acımasız zaman...'' yaşam seneryosunu yazarken oynuyorum
ve geldiğim noktada sadece ön yerden biletimi alıp izlemek düşüyor hatıraları...

anıl k.