tabu

inandığımız dünya için yaşıyoruz,
inanmak istediğimiz gibi.
hep yalanın dolambaçlı yollarında dolaşıyoruz,
sanki gerçeği ulabilecekmiş gibi.
düşler hep sınırında kalıyor.
yaşamayı istedikçe öylesine,
gerçek parmak uçlarımızdayken,
bizler dolambaçlı yollar çiziyoruz,
sadece acımasızca doğduğumuz ölüme yaklaşıyoruz
farkına varmadan.
küllerimizi savuruyor,
yaralıyor yaralanıyoruz sözlerimizle...
hayattan zevk alıyoruz egolarımızı tatmin ettikçe.
belkide içeride dahada yaralanıyoruz.
böyle yaşamaya çalıştıkça daha da içerliyoruz.
yaşamayı doğaçlama oynamayı seçmeyipte roller üstleniyoruz kabullenemeyeceğimiz!
yaşamın tozlu sahnelerinde sadece yıprandığımızı izliyoruz.
yaşamaya çalışsakta, yapamıyoruz kurallarımız gereği
kabullenemiyoruz perdedeki sahneyi.
amacımızdan sapıyor git gide kendimizden uzaklaşıyor
sevgi kapılarını aralayamıyoruz
kalıplarımıza bağımlı kalmaktan...

anıl k.