aynaya düşen hayaller...

ezbere bildiğim tüm sözcükleri sıralıyorum hayata dair...
bilindik bir küfür belkide bilinmedik bir aşk kelimesi çıkıyor ağzımdan; hiçlerin içinde...
tam izlemeyi sevdiğim sahnede uyandım, bazıları sıralarken çelişkili cümleler içinde.
kendimi aradığımda oldu bazen yokluğumda,
acı veren ne varsa pek umursamadığımıda hatırladım, zamanın taşlaşmış yazgılarında...
süpürmeye çalışsamda sokağımda ki yalnızlığı, hep toz parçaları saklandılar parke taşlarının arasına...
bu yüzden yağmuru bekledim hep;
o toz parçalarını toplayıp berraklığımı çıkarırken yüzeye, o çamurların ne anlama geldiğini anlayabilmek için.
aynada ki benliğimi yok etmek için ne kadar çabalasamda her bir darbede karşımda o kadar çoğaldı, vurduğumda yazgıma...
yazgım aynamdı çünkü bana benzeyen soluk bir düş.
ne kadar parçalasamda o kadar çok çoğalan benliğim gibi,
ne kadar toplamaya çalışsamda onaramadığım bir ayna... (24 06.2010) anıl k. (gece amk)